Delirium

Delirium

Current track

Title

Artist


Η ΑΠΟΦΑΣΗ

on 15/03/2020

Δεν έχω κάτι καινούριο να σας διηγηθώ. Είναι άμετρα δύσκολο, στην εποχή της υπέρ πληρότητας, να βρεις κάτι το καινούργιο να πεις. Έτσι, θ’ αναμασήσω ένα παλαιό μύθο. Την εποχή , λοιπόν, που ο Ηρακλής ήταν ακόμη νεαρός, εμφανίστηκαν εμπρός του δύο γυναίκες και του πρότειναν δύο δρόμους: έναν δύσβατο, ανηφορικό, στενόχωρο, που κατέληγε στην αρετή και δίπλα έναν άλλο, ευδιάβατο, ευρύχωρο, κατηφορικό, που όμως οδηγούσε στην κακία. Ο Ηρακλής ήταν τυχερός, τα πράγματα του παρουσιάστηκαν ξεκάθαρα, από δω στρίβεις δια του καλού, από την άλλη πας κατά διαόλου. Δεν γίνεται να μπερδευτείς.

Στη ζωή των κοινών θνητών, αυτή που βιώνουμε εσείς και εγώ, οι δρόμοι που ανοίγονται και κλείνουν ενώπιον των οφθαλμών μας είναι πολύ περισσότεροι από δύο/τρεις. Οι κατευθύνσεις που μπορείς να πάρεις στη ζωή, ή αλλιώς, οι υπάρχουσες δυνατότητες  είναι θεωρητικά αναρίθμητες. Τείνουμε να το ξεχνάμε καθώς, η κοινωνία και η κουλτούρα, προτείνουν επίμονα συγκεκριμένα μοντέλα ζωής που, η πλειοψηφία, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, ασπάζεται. Καταλήγουν οι ζωές μας να μοιάζουν, να κάνουμε όλοι τα ίδια, να έχουμε τα ίδια όνειρα, τις ίδιες αυταπάτες, την ίδια κονσερβοποιημένη ζωή. Περιορισμένοι σε κάποιο μικρό σπίτι με ακριβό ενοίκιο, σε μια βρώμικη πόλη, να δουλεύουμε μέσα στο άγχος για να πλουτίζουν κάτι άπληστοι, να εισπνέουμε καυσαέριο, να τρώμε πλαστικές ντομάτες και βεβαίως να αγοράζουμε αχόρταγα άχρηστα αντικείμενα.

Θα σου έχει τύχει καλοκαίρι, διακοπές, βραδάκι στη παραλία, να κοιτάς την αντανάκλαση του φεγγαριού στην θάλασσα, να αναλογίζεσαι τη ζωή σου και να αναρωτιέσαι πότε την επέλεξες; Άραγε την επέλεξες; Μήπως στην επέβαλαν; Σε κορόιδεψαν;  Ή ενεργοποίησες κατά λάθος το auto-pilot και ξάφνου η ζωή σου μετατράπηκε σε έναν αυτοματισμό, μία ρυθμική άβουλη επανάληψη;

Θα ακούσεις να λένε ότι είσαι το σύνολο των επιλογών σου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει αναγκαία ότι επιλέγεις σύμφωνα με τη βούληση σου. Σχολείο, οικογένεια, τηλεόραση, κινητό, διαφήμιση, μόδα, βιτρίνες, ταινίες, μουσική, τεχνολογία, ίντερνετ, social.. τόση φασαρία στο κεφάλι σου. Πού τελειώνει αυτή η εξωτερική φασαρία και που αρχίζει η σκέψη σου; Που τελειώνει η επιρροή της κοινωνίας και που αρχίζουν τα θέλω σου;

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι συνεχώς εγκεφαλικά βιασμένος από το θόρυβο της υπέρ πληροφόρησης, με αποτέλεσμα ο νους του να έχει συνηθίσει να λειτουργεί παθητικά, δεκτικά, αποθηκευτικά. Η ανάπτυξη πιο παραγωγικών νοητικών λειτουργιών όπως της κριτικής σκέψης, της λήψης συνειδητών αποφάσεων, της ενδοσκόπησης επιζητούν σιωπή και ηρεμία για να ανθίσουν. Όμως ο μοντέρνος άνθρωπος τέτοιες πολυτέλειες δεν έχει. Δεν έχει χρόνο να γνωρίσει τον εαυτό του, δεν προλαβαίνει να αναρωτηθεί τα αίτια και τους λόγους πίσω από τις αποφάσεις του.

Μην πιστεύετε λέξη.. Είναι όλα ψέματα, αφού είμαστε σκεπτόμενα όντα, με ελεύθερη βούληση και κοινή λογική, δεν είμαστε μαριονέτες..

Άραγε αληθεύει;

Να δώσω ένα παράδειγμα..

Έχουμε όλοι μας ακούσει ότι υπάρχει μια περιβαλλοντική κρίση, ότι αυξάνεται το διοξείδιο του άνθρακα, ότι λιώνουν οι πάγοι, οι θάλασσες γεμίζουν πλαστικά, ότι γενικότερα ο πλανήτης κλατάρει. Τι κάνουμε για αυτό; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προς το παρόν πίνω καφέ take away από πλαστικό ποτήρι, με πλαστικό καλαμάκι. Μετά, θα πάω να κάνω ένα μπάνιο με άφθονο ζεστό νερό, θα επιλέξω ένα από τα αναρίθμητα ολόιδια ρούχα που έχω χαντακώσει στη ντουλάπα  και έπειτα θα κατέβω στο κέντρο με το αυτοκίνητο της φίλης μου. Γιατί τα κάνω αυτά, αφού ρητορεύω ότι με νοιάζει  ο πλανήτης; Γιατί δεν παίρνω ένα θερμός μαζί μου στη καφετέρια να μου βάλουν τον καφέ; Γιατί δε χρησιμοποιώ τα μεταλλικά καλαμάκια που προμηθεύτηκα προ καιρού; Γιατί δε κάνω ένα γρήγορο χλιαρό μπάνιο; Γιατί δεν περιορίζω την αγορά ρούχων; Γιατί δε χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς;

Εφόσον η βούληση μου είναι να βοηθήσω και εφόσον η λογική μου λέει ότι είναι αναγκαίο να πράξω πιο συνειδητά, τι ακριβώς περιμένω για να αφυπνιστώ; Ίσως, το βούρδουλα, το νόμο.. Διότι, έτσι συνέβη με τις πλαστικές σακούλες, μειώθηκε η κατανάλωση μονάχα μετά την επιβολή περιβαλλοντικού φόρου.

Είμαστε ασυνείδητα όντα, για αυτό χρειαζόμαστε τον νόμο. Δεν μας λείπει η λογική, ούτε η τεχνογνωσία, μας λείπει η φρόνηση. Δυστυχώς, μετά από τόσες χιλιετίες βιολογικής εξέλιξης, σαν ανθρωπότητα βρισκόμαστε πολύ χαμηλά στη συνειδησιακή σκάλα. Ακόμα χρειαζόμαστε το δάσκαλο να μας βάλει τιμωρία, την κυβέρνηση να μας πει πως να δράσουμε, το νόμο να μας επιβληθεί, τον φόρο να μας εξαναγκάσει. Χρειαζόμαστε τις αρχές να αποφασίζουν για εμάς, γιατί εμείς δε νιώθουμε τους εαυτούς μας ικανούς για μεγάλες αποφάσεις, ακόμα και όταν αυτές οι αποφάσεις είναι τόσο αυτονόητες όσο και αναγκαίες.

Μοιάζουμε με εκείνον τον ανισόρροπο κύριο που πέφτει στις γραμμές του τρένου, την ώρα που αυτό πλησιάζει, και στο χρόνο που του απομένει μέχρι τη σύγκρουση, αντί να απομακρυνθεί από τις ράγες, παραμένει όρθιος, κοκαλωμένος, κοιτάει τα φώτα του τρένου να πλησιάζουν και υπνωτισμένος στοχάζεται.

«Η απόσταση του τρένου είναι τάδε, κινείται με τη τάδε ταχύτητα, άρα θα με χτυπήσει σε τάδε χρόνο. Πιθανότερο είναι να πεθάνω, αλλά ποτέ δε ξέρεις, ίσως και να ζήσω ανάπηρος, ίσως να μου δώσουν και επίδομα. Σε περίπτωση θανάτου, ίσως με δεχθούν στον Παράδεισο, ίσως στη Κόλαση, ίσως με αγκαλιάσει η ανυπαρξία..»

Αυτή είναι η ψυχική κατάσταση της ανθρωπότητας απέναντι στο ζήτημα της περιβαλλοντικής κρίσης: προβληματισμένη, μεθυσμένη, παραδομένη στον λογισμό των πιθανοτήτων. Το τρένο πλησιάζει, το μέλλον γίνεται παρόν όσο εμείς κοιτάμε μέσα από μια οθόνη, βγάζουμε selfie με το τρένο, να την αναρτήσουμε, πριν αυτό μας πατήσει.

Είναι διπλωματική κίνηση, βέβαια. Διότι όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα δίλημμα οι επιλογές που έχεις είναι τρεις: να επιλέξεις άλφα, να επιλέξεις βήτα, ή να μην επιλέξεις τίποτα. Το τελευταίο είναι το πιο εύκολο, το πιο βολικό, δεν κουβαλά ευθύνες. Το τελευταίο είναι η επίσημη πολιτική παγκόσμια απόφαση στη γενικότερη περιβαλλοντική καταστροφή, να περιμένει, να μην αποφασίζει, να εικάζει, να πιθανολογεί. Αυτή είναι η τρίτη επιλογή, που ο Ηρακλής δε σκέφτηκε, δηλαδή να μείνει άπραγος και να κοιτά αποχαυνωμένος τους δύο δρόμους. Δεν ήξερε από πολιτική διπλωματία ο μυθικός ήρωας..

Πλέον, όλοι ξέρουμε τι χρειάζεται να γίνει για να περιοριστεί η περιβαλλοντολογική κατρακύλα. Το ζητούμενο είναι αν μας νοιάζει, αν ξυπνάει κάποια ένστικτο ευθύνης μέσα μας, ή, αν προτιμάμε την άνεση του “τα πράγματα δεν αλλάζουνε, όσο και να προσπαθείς, γι’ αυτό μην παλεύεις τζάμπα”.

Ας μην περιμένουμε άλλο να έρθει ο υπεύθυνος, ο ανώτερος, ο ειδικός να αποφασίσει για εμάς. Καιρός να αποφασίσουμε μόνοι μας, ο καθένας προσωπικά, εάν θα είμαστε συνένοχοι στο πλανητικό έγκλημα που διαπράττεται, ή αν μας ενδιαφέρει να παραδώσουμε έναν πλανήτη βιώσιμο στα 360.00 παιδιά που γεννιούνται κάθε μέρα.

Από την Έφη

Δήλωση αποποίησης ευθύνης :

Οι απόψεις και οι πεποιθήσεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο ανήκουν αποκλειστικά στην συγγραφέα
και δεν αντιπροσωπεύουν ή ταυτίζονται απαραίτητα με εκείνες του Delirium Station.


Send us a message 
Enter your username